Tenis ATP
Tenis WTA
Tenis - Polska
Turnieje Tenisowe
Tenis Ziemny
Rozrywka
Typowanie
Statystyki
Partnerzy
US Open
 | Miejsce rozgrywania : | Nowy Jork, Stany Zjednoczone |
| Obiekt : | USTA National Tennis Center (zobacz na mapie) | |
| Nawierzchnia : | twarda | |
| Pierwsza edycja : | 1881 rok | |
| Pula nagród : | 23'718'000 $ | |
| Data rozgrywania : | 27.08-9.09 2012 r. | |
| Oficjalna strona : | www.usopen.org |
Termin
US Open to czwarty i ostatni turniej wielkoszlemowy w roku kalendarzowym, oficjalnie traktowany jako otwarte Mistrzostwa Stanów Zjednoczonych w tenisie ziemnym. Organizatorem turnieju jest Amerykański Związek Tenisa (United States Tennis Assocation). Turniej rozgrywany jest na przełomie sierpnia i września, na kortach twardych obiektu USTA Billie Jean King National Tennis Center w parku Flushing Meadows-Corona Park w dzielnicy Queens, w Nowym Jorku. Organizowany jest corocznie, nieprzerwanie od 1881 roku i jako jedyny turniej wielkoszlemowy nie był zawieszany na czas I i II wojny światowej. Dlatego też US Open, mimo że ma krótszą historię od turnieju wimbledońskiego, może się pochwalić największą ilością rozegranych edycji z pośród wszystkich turniejów wielkoszlemowych. Turniej przez długi czas nosił nazwę Krajowych Mistrzostw Stanów Zjednoczonych (U.S. National Championships), zanim w 1968 roku, wraz z nastaniem Ery Open w tenisie, przemianowano go na US Open. Warto odnotować, że od 1970 roku na US Open żaden z setów nie musi być rozgrywany do dwóch gemów przewagi i także w decydujących o losach spotkania setach, przy stanie 6:6 zarządzany jest tie-break. Wyjątkiem jest turniej miksta, w którym trzeci decydujący set został zastąpiony tzw. super tie-breakiem granym do 10 punktów z zachowaniem dwóch punktów przewagi.
US Open poprzedzany jest sześciotygodniową serią turniejów na twardych kortach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Od 2004 roku tworzą one specjalny cykl turniejów zwany US Open Series. W męskich rozgrywkach są to obecnie turnieje w Los Angeles, Atlancie, Waszyngtonie, Toronto (lub Montrealu), Cincinnati i New Haven. Tenisistki rywalizują z kolei na turniejach w Stanford, San Diego, Montrealu (lub Toronto), Cincinnati oraz New Haven. Jeżeli zwycięzca lub zwyciężczyni tego cyklu, wygra także turniej US Open, to premia za wygraną w tym turnieju ulega podwojeniu. Do tej pory udało się to jedynie Kim Clijsters w 2005 roku i Rogerowi Federerowi w 2007 roku.
Nagrody
Na zwycięzców i zwyciężczynie rywalizacji singla czekają srebrne puchary z wygrawerowanymi nazwiskami najlepszych tenisistów i tenisistek poprzednich edycji turnieju US Open. Również srebrne puchary, tylko mniejszej wielkości i o innych kształcie, otrzymują najlepsze pary deblowe i mikstowe. Oprócz okazałego trofeum, zwycięzcy w turnieju singlowym mogą liczyć na blisko 1,5 miliona dolarów premii i dwa tysiące punktów do rankingu ATP i WTA. 
Warto odnotować, że US Open był pierwszym turniejem wielkoszlemowym, który zdecydował się na zrównanie puli nagród w turnieju singlowym pań oraz panów, a miało to miejsce w 1973 roku (kolejnym turniejem, który zdecydował się na podobny krok był Australian Open w 2001 roku). Ogólnie po raz pierwszy nagrody pieniężne na US Open wprowadzono w 1968 roku (wraz z nastaniem Ery Open), a do podziału we wszystkich rozgrywkach było wtedy 100 tysięcy dolarów. W kolejnych latach pula nagród sukcesywnie wzrastała i obecnie wynosi ona prawie 20 milionów dolarów. Turniej przynosi jednak organizatorom co roku duży profit, na który składają się wpływy od sponsorów oraz ze sprzedaży biletów i praw telewizyjnych. W Polsce prawa te posiada obecnie stacja Eurosport, a ogólnie turniej jest transmitowany do ponad 180 krajów na całym świecie. Jeśli chodzi o kibiców to w 2007 roku po raz pierwszy przekroczono magiczną liczbę 700 tysięcy widzów, którzy zasiedli na trybunach podczas dwóch tygodni trwania turnieju. Według organizatorów łączna liczba sprzedanych biletów wyniosła 715,587 i jest to rekord biorąc pod uwagę wszystkie turnieje tenisowe (w tym wielkoszlemowe), które zostały rozegrane do tej pory.
Miejsce rozgrywania turnieju
Turniej US Open rozgrywany jest od 1978 roku na twardych kortach Narodowego Centrum Tenisa Amerykańskiej Federacji Tenisowej (USTA National Tennis Center) w parku Flushing Meadows-Corona w Nowym Jorku. 
Od 2006 roku w nazwie wspomnianego centrum widnieje imię i nazwisko wybitnej amerykańskiej tenisistki Billie Jean King, która była obecna podczas oficjalnej ceremonii nadania obiektowi nowej nazwy. Kompleks kortów liczy sobie łącznie 17 obiektów i oprócz trzech głównych kortów, pozostałe są ponumerowane od 4 do 17, przy czym na kortach nr 5 i nr 17 nie rozgrywane są żadne spotkania podczas trwania turnieju. Kortem centralnym jest otwarty w 1997 roku Arthur Ashe Stadium, który może pomieścić ok. 22'500 widzów. Jest to nie tylko najbardziej pojemny obiekt na US Open, ale ogólnie największy stadion na świecie służący wyłącznie rozgrywkom tenisowym. Drugim co do wielkości kortem na US Open jest Louis Armstrong Stadium o pojemności ok. 10'000 miejsc. 
Został on otwarty w 1964 roku pod nazwą Singer Bowl, w czasach gdy US Open był jeszcze rozgrywany w innym miejscu (Forest Hills). Kiedy w 1977 roku turniej przeniesiono do parku Flushing Meadows-Corona, stadion gruntownie przebudowano i nadano mu imię sławnego amerykańskiego muzyka jazzowego Luisa Armstronga, który zmarł 6 lat wcześniej. Warto dodać, że Armstrong miał z tenisem jeszcze mniej wspólnego niż Roland Garros, patron turnieju French Open. Luis Armstrong Stadium do 1997 roku pełnił rolę kortu głównego, aż do momentu otwarcia Arthur Ashe Stadium. W 2006 roku te dwie największe areny zostały zaopatrzone w system "sokolego oka", który pozwala na sprawdzanie przez zawodników, gdzie dokładnie upadła piłka. Właśnie w Nowym Jorku ten system zadebiutował na imprezie wielkoszlemowej. Trzecim kortem głównym na US Open jest stadion Grandstand, przylegający z jednej strony do Louis Armstrong Stadium i mogący pomieścić 6'000 widzów. Ze względu na swoją budowę nie można na nim zamontować systemu sokolego oka. Po jednej dużej trybunie (mogącej pomieścić kilkaset osób) mają dodatkowo korty nr 4, nr 7 i nr 11, a nieco mniejszą trybunę posiadają korty nr 6, nr 8, nr 10 i nr 13.
Nawierzchnia
Od pierwszej edycji rozegranej w 1881 roku do 1974 roku, US Open podobnie jak wszystkie pozostałe turnieje wielkoszlemowe (z wyjątkiem French Open), rozgrywany był na kortach trawiastych. W latach 1975-1977 turniej rozgrywano wyjątkowo na amerykańskiej, twardej nawierzchni ceglanej (Har-Tru clay). W 1978 roku, wraz ze zmianą lokalizacji turnieju, zmieniono także nawierzchnię i do dzisiaj US Open rozgrywany jest na kortach betonowych, pokrytych warstwą akrylowej farby (nawierzchnia typu DecoTurf). 
Do 2004 roku wszystkie korty miały zielony kolor, ale w 2005 roku zmieniono ich barwę i obecnie na US Open jak i na pozostałych turniejach z cyklu US Open Series korty posiadają kolor niebieski. Zamierzeniem organizatorów było polepszenie widoczności piłki podczas gry, ale ta decyzja spotkała się z mieszanymi reakcjami kibiców, jak i samych zawodników. Warto odnotować, że niebieską barwę ma jedynie pole gry, a powierzchnia w obrębie linii końcowych w dalszym ciągu jest zielonego koloru. Jeśli chodzi o samą nawierzchnię typu Decoturf, to w opinii jej twórców jest ona najbardziej uniwersalna i pozwala odnaleźć się na tego typu kortach tenisistom specjalizującym się w grze na nawierzchni ceglanej, jak i tym, którzy najlepiej czują się na trawie. Mimo wszystko jednak większe sukcesy odnoszą na twardych kortach tenisiści grający ofensywny, siłowy tenis, w tym zawodnicy preferujący styl "serw i wolej". Piłka bowiem, pod względem wysokości odbicia i utraty prędkości w wyniku kontaktu z podłożem, zachowuje się podobnie jak na kortach trawiastych. Dzięki użyciu akrylowej farby do pokrycia kortu, która nie przepuszcza wilgoci, korty nie muszą być podczas deszczu przykrywane i stosunkowo szybko wysychają i nadają się ponownie do gry.
Poprzednie lokalizacje
Turniej US Open rozegrano po raz pierwszy w sierpniu 1881 roku w miejscowości Newport, w stanie Rhode Island. Odbył się wtedy jedynie turniej singla oraz debla panów i tylko członkowie klubów, zrzeszonych wokół Amerykańskiej Federacji Tenisa, mogli wziąć w nim udział. W 1915 roku turniej postanowiono przenieść do Nowego Jorku na korty klubu West Side Tennis Club, w dzielnicy Forest Hills. W latach 1921-1923 turniej odbywał się w Filadelfii na kortach klubu Germantown Cricket Club, by w 1924 roku powrócić z powrotem do Forest Hills w Nowym Jorku. Jeśli chodzi o panie, to pierwszy kobiecy turniej singlowy rozegrano w 1887 roku na wspomnianych kortach w Filadelfii, a pierwszy kobiecy turniej deblowy odbył się tam dwa lata później. Również w Filadelfii po raz pierwszy rozegrano turniej mikstowy w 1892 roku. Z kolei turniej debla panów rozgrywany był w Newport do 1886 roku, po czym kilkukrotnie zmieniał swoją lokalizację, a łącznie odbywał się w ośmiu różnych miejscach. Dopiero od momentu rozpoczęcia Ery Open w 1968 roku, wszystkie najważniejsze turnieje (singla i debla pań oraz panów, a także turniej miksta) rozgrywać zaczęto w jednym miejscu, a dokładnie w Forest Hills. W 1978 roku turniej przeniesiono do nowojorskiego parku Flushing Meadows-Corona, gdzie odbywa się do dzisiaj.
Uczestnicy i zwycięzcy
Pierwszy turniej singla panów w 1881 roku wygrał 19-letni wówczas student Harvardu Richard Sears, pokonując w finale w trzech setach Williama Glyna. Kolejnych sześć edycji także padło łupem Searsa, który tym samym ustanowił nie pobity do dzisiaj rekord w ilości wygranych z rzędu w turnieju singlowym (1881-1887). Warto odnotować, że Sears w pierwszych trzech turniejach nie stracił nawet seta, a przy okazji swoich siedmiu triumfów spotykał się w finale za każdym razem z innym rywalem. Sears radził sobie znakomicie także w rywalizacji deblowej, wygrywając w parze z Jamesem Dwightem sześć razy z rzędu w latach 1882-1887. Od 1884 roku Sears miał nieco łatwiej, gdyż na wzór Wimbledonu, organizatorzy US Open wprowadzili zasadę, że zwycięzca turnieju singlowego ma zapewniony udział w finale kolejnej edycji. Reguła ta obowiązywała aż do 1911 roku i ułatwiała zawodnikom odnoszenie seryjnych zwycięstw. Nie mniej jednak w 1888, 1893, 1904 i 1907 roku obrońca tytułu nie brał udziału w turnieju i o dwa miejsca w finale rywalizowali wszyscy zgłoszeni zawodnicy.
Turniej na początku zdominowali całkowicie Amerykanie, a pierwszym obcokrajowcem, któremu udało się w nim triumfować był Brytyjczyk Laurence Doherty w 1903 roku, który trzy miesiące wcześniej wygrał także na Wimbledonie. Przed nim w finale US Open zagrało jedynie dwóch zawodników pochodzących z poza Stanów Zjednoczonych. W 1902 roku był to jego starszy brat Reginald, a wcześniej w 1897 roku, w finale zagrał ich rodak Wilberforce Eaves. Ci trzej panowie byli jednak wyjątkami aż do 1926 roku i w pozostałych finałach w tym czasie grali wyłącznie Amerykanie. Oprócz wspomnianego Searsa, więcej jak raz wygrywali Henry Slocum (1888-1889), Oliver Campbell (1890-1892), Robert Wrenn (1893-1894 i 1896-1897), Malcolm Whitman (1898-1900), Malcolm McLoughlin (1912-1913), Lindley Murray (1917-1918) oraz siedmiokrotni zwycięzcy turnieju czyli William Larned (1901-1902 i 1907-1911) oraz Bill Tilden (1920-1925 i 1929). Warto odnotować występ w finale w 1898 roku Dwight Davisa, pomysłodawcy rozgrywanego do dzisiaj Pucharu Davisa, który triumfował także trzykrotnie w rywalizacji deblowej US Open w parze z Holcombem Wardem.
W 1926 roku po raz pierwszy w finale zabrakło Amerykanów, a turniej wygrał Francuz Rene Lacoste, pokonując swojego rodaka Jeana Borotrę. W następnym roku Lacoste powtórzył swoje osiągnięcie ogrywając Tildena, a rok później triumfował Henri Cochet, także Francuz. Kolejne cztery edycje (1929-1932) ponownie padły łupem Amerykanów, ale już w 1933 roku w kolejnym finale bez ich udziału, wygrał Brytyjczyk Fred Perry pokonując Australijczyka Jacka Crawforda. Perry powtórzył swoje osiągnięcie rok później oraz w 1936 roku, po czym turniej ponownie zdominowali zawodnicy gospodarzy, wygrywając nieprzerwanie w latach 1937-1950 i grając między sobą w finale między 1938 a 1950 rokiem. W tym czasie więcej jak raz turniej wygrali Don Budge (1937-1938), któremu druga wygrana pozwoliła skompletować klasycznego Wielkiego Szlema, a także Frank Parker (1944-1945), Jack Kramer (1946-1947) oraz Pancho Gonzalez (1948-1949).
Od początku lat 50-tych Amerykanie przestali rządzić w turnieju i do głosu doszli głównie Australijczycy, których reprezentanta zabrakło w finale między 1951 a 1964 rokiem zaledwie raz. Dodatkowo w latach 1956-1958, 1960-1962, 1964, 1966 oraz 1969-1970 w finale grało dwóch zawodników pochodzących z kraju kangurów. Jednym z ciekawszych przypadków był Ken Rosewall, który zagrał w finale po raz pierwszy w 1955 roku, a po raz ostatni w 1974 roku, czyli 19 lat później. W tym czasie występ w finale zaliczył jeszcze tylko raz, kiedy to w 1970 roku pokonał rodaka Toniego Roche. Dwa triumfy na koncie zanotował z kolei Rod Laver i za każdym razem kompletował dzięki temu klasycznego Wielkiego Szlema (w 1962 i 1968 roku). Oprócz niego z pośród Australijczyków więcej jak dwa razy triumfowali jeszcze Frank Sedgman (1951-1952), Neale Fraser (1959-1960), Roy Emerson (1961 i 1964) oraz John Newcombe (1967 i 1974).
Amerykanie przypomnieli o sobie w 1968 roku, czyli w pierwszej edycji, w której dopuszczono do startu amatorów i zawodowców. Wygrał wtedy po raz pierwszy w historii czarnoskóry zawodnik, a konkretnie Arthur Ashe (obecny patron kortu centralnego), który pokonał po długim i zaciętym finale Holendra Toma Okkera 14:12, 5:7, 6:3, 3:6, 6:3. Na przełomie lat 70-tych i 80-tych turniej zdominowali z kolei inni Amerykanie, a mianowicie Jimmy Connors i John McEnroe. Pierwszy z nich wygrywał w latach 1974, 1976, 1978 oraz 1982-1983 (przegrał ponadto w finale w 1975 roku z Manuelem Orantesem i w 1977 roku z Guillermo Vilasem), a drugi okazywał się najlepszy między 1979 a 1981 rokiem, oraz w 1984 roku. Co ciekawe obaj ani razu nie spotkali się ze sobą w finale, a ich największymi rywalami byli najpierw Szwed Bjorn Borg, a później Czechosłowak Ivan Lendl. Pierwszy z nich nie wygrał US Open ani razu, przegrywając z Connorsem w finałach w 1976 i 1978 roku oraz z McEnroe w latach 1980-1981. Lendl miał nieco więcej szczęścia, gdyż dochodził do finału aż osiem razy z rzędu (rekord US Open) w latach 1982-1989, a najlepszy okazywał się między 1985 a 1987 rokiem. Warto także odnotować, że w latach 1975-1978 zawodnicy rywalizowali przez pierwsze trzy rundy turnieju do dwóch wygranych setów.
W 1990 roku triumfował 19-letni wówczas Amerykanin Pete Sampras, pokonując w finale rodaka Andre Agassiego i zostając w ten sposób najmłodszym zwycięzcą turnieju. Sampras wygrywał również w latach 1993, 1995-1996 oraz w 2002 roku, kiedy to po wygranym finale z Agassim, postanowił zakończyć karierę w wieku zaledwie 31 lat. Była to jego jednocześnie 14 wielkoszlemowa wygrana w singlu i do tej pory żaden zawodnik nie może się pochwalić podobnym wyczynem. Wynik ten mógłby być jeszcze bardziej okazały, ale w finałach w 2000 i 2001 roku Sampras nie dał rady kolejno Rosjaninowi Maratowi Safinowi oraz Australijczykowi Lleytonowi Hewittowi. Agassi z kolei wygrywał turniej w 1994 i 1999 roku, a czterokrotnie dochodził do finału (1990, 1995, 2002, 2005). Począwszy od 1990 roku w XX wieku, więcej jak raz turniej wygrali jeszcze tylko Szwed Stefan Edberg (1990-1991) i Australijczyk Patrick Rafter (1997-1998).
W 2003 roku najlepszy okazał się kreowany na następcę Samprasa, młody Amerykanin Andy Roddick, który w finale łatwo pokonał Hiszpana Juana Carlos Ferrero w trzech setach. Spore wątpliwości wzbudził jednak jego półfinałowy pojedynek z Argentyńczykiem Davidem Nalbandianem, w którym sędziowie podjęli kilka kontrowersyjnych decyzji na korzyść Roddicka, między innymi przy piłce meczowej dla Nalbandiana. Począwszy od 2004 roku prym w turnieju wiódł Szwajcar Roger Federer, który w kolejnych pięciu finałach pokonywał kolejno Lleytona Hewitta (2004), Andre Agassiego (2005), Andy'ego Roddicka (2006), Serba Novaka Djokovica (2007) oraz Szkota Andy Murray'a (2008). Przed Federerem co najmniej pięc razy z rzędu triumfowało jedynie trzech zawodników, a ostatnio miało to miejsce w latach 20-tych XX wieku. W 2009 roku Federer stanął przed szansą odniesienia szóstego z rzędu zwycięstwa, ale w finale po zaciętym pięciosetowym boju musiał uznać wyższość młodego Argentyńczyka Juana Martina Del Potro, który wygrał w Nowym Jorku swój pierwszy turniej wielkoszlemowy. W 2010 roku swój pierwszy triumf na US Open zanotował Hiszpan Rafael Nadal, który skompletował tym samym w wieku 24 lat nieklasycznego Wielkiego Szlema. Tenisista z Majorki zameldował się w finale także w 2011 roku, ale przegrał po kapitalnym meczu z Serbem Novakiem Djokovicem.
Ogólnie w całej historii turnieju najczęściej triumfowali Amerykanie, którzy łącznie wygrali 85 edycji, a dokonało tego 36 różnych zawodników. Na drugim miejscu z 18 tytułami znajdują się Australijczycy, na trzecim Szwajcarzy (a właściwie Roger Federer z 5 triumfami), a na dalszych pozycjach są kolejno reprezentanci Wielkiej Brytanii (4 tytuły), Czechosłowacji, Francji, Szwecji i Hiszpanii (po 3 tytuły), Argentyny (2 tytuły) oraz Niemiec, Meksyku, Rumunii, Rosji i Serbii(po 1 triumfie).
Rywalizacja pań
Pierwszą edycję kobiecego turnieju singlowego rozegranego w 1887 roku, wygrała Amerykanka Ellen Hansell, pokonując w finale rodaczkę Laurę Knight. Już cztery lata później po raz pierwszy triumfowała zawodniczka pochodząca spoza Stanów Zjednoczonych, a konkretnie Brytyjka Mabel Cahill, najlepsza również w kolejnym roku. Jak się okazało była to jedyna zagraniczna tenisistka, która znalazła się w finale aż do 1915 roku. Wcześniej w turnieju rządziły Amerykanki, a więcej jak dwa triumfy zaliczyły Bertha Townsend (1888-1889), Juliette Atkinson (1895, 1897-1898), Elisabeth Moore (1896, 1901, 1903, 1905), Marion Jones (1899, 1902), Hazel Hotchkiss Wightman (1909-1911, 1919) oraz Mary Browne (1912-1914). Warto odnotować, że w latach 1891-1892 oraz 1894-1901 panie grały w finale do trzech wygranych setów.
We wspomnianym 1915 roku dominację Amerykanek przerwała na krótko Norweżka Molla Bjurstedt Mallory, triumfując 4 lata z rzędu (1915-1918). W latach 1919-1929 znowu wygrywały zawodniczki gospodarzy. W tym czasie kolejne 4 triumfy (1920-1922 i 1926), już jako reprezentantka Stanów Zjednoczonych, zanotowała Molla Mallory, ustanawiając tym samym nie pobity do dzisiaj rekord ośmiu zwycięstw w singlu na US Open. Oprócz niej w latach dwudziestych wygrywała jeszcze tylko Helen Wills Moody (1923-1925, 1927-1929). W 1930 roku kolejne zwycięstwo odniosła zagraniczna zawodniczka, a była nią Brytyjka Betty Nuthall Shoemaker. Rok później swój siódmy i ostatni triumf w turnieju odniosła Helen Wills Moody, a po niej przez kolejne cztery lata, najlepsza była jej rodaczka i imienniczka Helen Jacobs.
W 1937 roku po raz pierwszy widzowie byli świadkami finału z udziałem dwóch zawodniczek spoza Stanów Zjednoczonych. Uczestniczką tego historycznego wydarzenia była Polka Jadwiga Jędrzejowska, która przegrała w dwóch setach z Anitą Lizaną, reprezentantką Chile. Jak się później okazało był to jedynie wyjątek od reguły, gdyż 21 kolejnych edycji padło łupem Amerykanek (1938-1958), a zagraniczne zawodniczki wystąpiły w tym czasie w finale zaledwie dwa razy (1938, 1955). Najwięcej wygranych zaliczyły w tym okresie Alice Marble (1936, 1938-1940), Sarah Palfrey Cooke (1941, 1945), Pauline Betz Addie (1942-1944, 1946), Margaret Osbourne duPont (1948-1950), Maureen Connolly Brinker (1951-1953), Doris Hart (1954-1955) oraz pierwsza czarnoskóra zwyciężczyni turnieju wielkoszlemowego Althea Gibson (1957-1958). Margaret Osbourne DuPont zanotowała w tym czasie również rekordową ilość zwycięstw w turnieju deblowym, wygrywając w nim nieprzerwanie w latach 1941-1950 oraz 1955-1957. Dwanaście ze swoich trzynastu deblowych tytułów duPont zdobyła w parze z rodaczką Louise Brough.
Począwszy od 1959 roku, kiedy w finale Brazylijka Maria Bueno ograła Brytyjkę Christine Truman Jones, zawodniczki zagraniczne zaczęły coraz częściej pojawiać się w finale turnieju i od tego czasu zanotowano już tylko dziewięć finałów z udziałem dwóch Amerykanek (1971, 1978-1979, 1981, 1983-1984, 2000-2002). Spośród zagranicznych zawodniczek najczęściej triumfowała wspomniana Maria Bueno (1959, 1963-1964, 1966), a także Australijka Margaret Smith Court (1962, 1965, 1969-1970, 1973) oraz Niemka Steffi Graf (1988-1989, 1993, 1995-1996). Jeśli chodzi o Amerykanki to przebudzenie nastąpiło w latach 70-tych i 80-tych kiedy to trzykrotnie triumfowała Billie Jean King (1971-1972, 1973), sześciokrotnie Chris Evert (1975-1978, 1980, 1982), dwukrotnie młodziutka Tracy Austin (1979, 1981) oraz czterokrotnie naturalizowana Amerykanka Martina Navratilova (1983-1984, 1986-1987). W latach 90-tych wygrywały głównie zagraniczne zawodniczki, a oprócz wspomnianej wcześniej Steffi Graf, była to Argentynka Gabriela Sabatini (1990), Jugosłowianka Monica Seles (1991-1992), Hiszpanka Arantxa Sanchez Vicario (1994) oraz 17-letnia wówczas Szwajcarka Martina Hingis (1997).
W 1998 roku na okres pięciu lat, reprezentantki gospodarzy wróciły na turniejowy tron, a najlepsze okazywały się kolejno Lindsay Davenport (1998), Serena Williams (1999, 2002) oraz jej starsza siostra Venus Williams (2000-2001). Warto odnotować, że obie siostry zagrały między sobą w finałach w 2001 oraz 2002 roku i były to jedyne finały w historii turnieju z udziałem spokrewnionych zawodniczek. Do niespotykanej na US Open sytuacji doszło w ciągu kolejnych dwóch lat, kiedy to w finałach grały zawodniczki pochodzące z tego samego kraju i nie reprezentujące Stanów Zjednoczonych. W 2003 roku w pojedynku dwóch Belgijek, Justine Henin ograła Kim Clijsters, a rok później rosyjski finał wygrała Svetlana Kuznetsova, pokonując Elenę Dementievą. Wcześniej taka sytuacja zdarzyła się jedynie w 1973 roku, kiedy to Australijka Margaret Smith Court pokonała swoją rodaczkę Evonne Goolagong Cawley. Wracając do Belgijek to Justine Henin wygrała także w 2007 roku, a rok wcześniej przegrała w finale z Rosjanką Marią Szarapową. Kim Clijsters wygrała z kolei w 2005 roku, a swój sukces powtórzyła cztery lata później, pokonując w finale Dunkę polskiego pochodzenia Caroline Wozniacki. W 2008 roku po sześciu latach przerwy najlepsza okazała się Serena Williams, która pokonała Serbkę Jelenę Jankovic, debiutującą w wielkoszlemowym finale. W 2010 roku tytuł obroniła Clijsters, oddając w finale Rosjance Verze Zvonarevej zaledwie trzy gemy. W 2011 roku po swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy sięgnęła Australijka Samantha Stosur, która w finale zaskakująco łatwo pokonała Serenę Williams. Warto odnotować również, że od 1996 roku wszystkie finały singla pań rozstrzygały się w dwóch setach.
Podsumowując całą historię kobiecego turnieju singlowego, najczęściej triumfowały reprezentantki Stanów Zjednoczonych, które wygrały 90 edycji, a dokonało tego 36 różnych zawodniczek. Tenisistki zagraniczne łącznie triumfowały 35 razy, a były to reprezentantki Australii (6 tytułów), Niemiec i Belgii (5 tytułów), Brazylii i Norwegii (po 4 tytuły), Wielkiej Brytanii, Rosji i Jugosławii (po 2 tytuły) oraz Argentyny, Chile, Czechosłowacji, Hiszpanii i Szwajcarii (po jednym tytule).
Starty i sukcesy Polaków
Najlepszym osiągnięciem reprezentantów Polski na US Open był bez wątpienia występ w finale singla pań Jadwigi Jędrzejowskiej w 1937 roku. Ta sama zawodniczka rok później dotarła także do finału debla w parze z Francuską Simone Mathieu. Wśród panów najlepszym osiągnięciem może się pochwalić Wojciech Fibak, który dotarł w turnieju singlowym do czwartej rundy w 1977 roku, a rok później w parze z Holendrem Tomem Okkerem odpadł dopiero w półfinale rywalizacji deblistów. Jego wynik poprawili w 2011 roku Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski, którzy polegli dopiero w finale. W 2007 i 2008 roku z dobrej strony pokazała się Agnieszka Radwańska, dochodząc w rywalizacji singlowej do czwartej rundy. Uwagę całego świata zwróciła szczególnie w 2007 roku, pokonując w trzeciej rundzie obrończynię tytułu, rozstawioną z "dwójką" Rosjankę Marię Sharapovą w trzech setach. W 2011 roku starsza z sióstr Radwańskich przegrała wspólnie ze Słowaczką Danielą Hantuchovą w półfinale rywalizacji deblowej. Wśród tenisistów sukcesem w ostatnich latach było dotarcie do trzeciej rundy singla przez Łukasza Kubota w 2006 roku. Warto wspomnieć, że Kubot w 2006 roku był pierwszym polskim zawodnikiem od 11 lat, któremu udało się przejść eliminacje turnieju wielkoszlemowego. 2007 rok był z kolei bogaty w sukcesy naszych młodych reprezentantów. Jerzy Janowicz doszedł bowiem do finału singla juniorów, a młodsza siostra Agnieszki Radwańskiej, Urszula, wygrała w parze z Ksenią Milevskayą rywalizację debla juniorek. W turnieju singlowym Urszula Radwańska dotarła ponadto do finału, gdzie po zaciętym trzysetowym pojedynku, przegrała ze Słowaczką Kristiną Kucovą.
Zobacz także : Lista rekordów US Open
Zobacz także : Lista finalistów US Open
Zobacz także : Lista finalistek US Open
Czy wiesz, że...
Rankingi ATP i WTA :
Znajdź tenisistę :
Znajdź tenisistkę :
Kalendarium tenisowe
15 maja -
16 maja -
17 maja -
18 maja -
19 maja -
20 maja -
Mervana Jugic-Salkic (32)
Maria Emilia Salerni (30)
Andy Murray (25)
Leonardo Mayer (25)
Daniel King-Turner (28)
Anna Floris (30)
Łukasz Kubot (30)
Grigor Dimitrov (21)
Sergio Roitman (33)
Nuria Llagostera Vives (32)
Gabriela Sabatini (42)
Guido Pella (22)
Stephane Robert (32)
Tony Roche (67)
Michael Llodra (32)
Kevin Anderson (26)
Tatsuma Ito (24)
Yannick Noah (52)
Marie-Eve Pelletier (30)
Sebastian Prieto (37)
Reda El Amrani (24)
Heather Watson (20)
Miharu Imanishi (20)