Tenis ATP
Tenis WTA
Tenis - Polska
Turnieje Tenisowe
Tenis Ziemny
Rozrywka
Typowanie
Statystyki
Partnerzy
Puchar Hopmana
 | Miejsce rozgrywania : | Perth, Australia |
| Obiekt : | Burswood Dome | |
| Nawierzchnia : | twarda halowa | |
| Pierwsza edycja : | 1989 rok | |
| Pula nagród : | 900'000 $ | |
| Data rozgrywania : | 31.12-7.01 2012 r. | |
| Oficjalna strona : | www.hopmancup.com |
Termin
Puchar Hopmana jest uważany za nieoficjalne międzynarodowe mistrzostwa świata par mieszanych. Jest też jedynym oficjalnym turniejem tego typu w ciągu roku. Zawody odbywają się w pierwszym tygodniu rozgrywek ATP i WTA, równolegle z kilkoma tradycyjnymi turniejami tenisowymi. Impreza jest dla uczestników ważnym etapem przygotowań do pierwszego turnieju wielkoszlemowego w roku, czyli Australian Open, który rozpoczyna się w połowie stycznia. Organizatorem Pucharu Hopmana jest Międzynarodowa Federacja Tenisa (ITF), a wyniki uzyskiwane przez zawodników i zawodniczki, nie są brane pod uwagę przy sporządzaniu rankingów ATP i WTA.
Miejsce rozgrywania turnieju
Puchar Hopmana od początku istnienia rozgrywany jest w mieście Perth, które znajduje się na zachodnim wybrzeżu Australii. Mecze odbywają się w hali Burswood Dome, na trybunach której może zasiąść osiem tysięcy widzów. Nawierzchnia kortów ma te same właściwości i kolor, jak nawierzchnia na turnieju Australian Open. Od 2013 roku turniej rozgrywany będzie w nowoczesnej hali Perth Arena, która będzie mogła pomieścić na trybunach 13 tysięcy widzów.
Uczestnicy i zasady rozgrywania spotkań
Do udziału w turnieju zapraszanych jest co roku osiem narodowych reprezentacji składających się z jednego tenisisty i jednej tenisistki. Ostatnie, ósme miejsce jest obecnie rozstrzygane na azjatyckim Pucharze Hopmana, rozgrywanym w połowie listopada. O zaproszeniach poszczególnych reprezentacji i zawodników decyduje dyrektor turnieju Paul McNamee, jego zastępca Rob Casey oraz były australijski tenisista Geoff Masters. Zazwyczaj w turnieju biorą udział drużyny składające się z tenisistów i tenisistek, zajmujących wysokie miejsca w rankingach ATP i WTA. Polska reprezentacja do tej pory ani razu nie wzięła udziału w Pucharze Hopmana.
Przed rozpoczęciem turnieju cztery reprezentacje są rozstawiane, a decydują o tym miejsca poszczególnych członków zespołu w rankingach ATP i WTA. Następnie odbywa się losowanie, które dzieli reprezentacje na dwie czterozespołowe grupy. Dwa najwyżej rozstawione kraje nie mogą trafić do jednej grupy, podobnie jak reprezentacje rozstawione z nr 3 i nr 4.
W każdej grupie drużyny rywalizują ze sobą systemem każdy z każdym. Mecze składają się ze spotkania singlowego panów, spotkania singlowego pań oraz spotkania mikstowego. Drużyny mikstowe składają się z zawodniczek i zawodników, którzy wcześniej rywalizowali w singlu. Jeżeli w spotkaniu mikstowym obie drużyny wygrają po jednym secie to zamiast trzeciego decydującego seta, rozgrywa się tzw. super tie-break grany do 10 wygranych punktów z zachowaniem zasady dwóch punktów przewagi. Mecze singlowe rozgrywane są według normalnych zasad do dwóch wygranych setów. Jeżeli w trakcie spotkania gracz odniesie kontuzję uniemożliwiającą jego dalszy udział w turnieju, to spotkanie wygrywa przeciwnik, a w następnym spotkaniu gracza kontuzjowanego może zastąpić inny tenisista z jego kraju, o ile taki pojawił się na turnieju jako gracz rezerwowy.
Po zakończeniu wszystkich meczów grupowych reprezentacje, które zajęły pierwsze miejsca w swoich grupach, spotykają się w finale turnieju, który jest rozgrywany na tych samych zasadach co mecze grupowe. Jeżeli w meczu finałowym oba spotkania singlowe wygrają reprezentanci jednego kraju to zazwyczaj nie rozgrywa się już spotkania mikstowego. Zwycięska drużyna otrzymuje na czas dekoracji srebrny puchar, a dwaj członkowie tej reprezentacji wysadzaną diamentami srebrną piłkę tenisową, wartą ok. 30 tysięcy dolarów.
Historia turnieju
W 1984 roku trójka znanych australijskich tenisistów, a konkretnie Paul McNamee, Charlie Fancutt i Pat Cash, wpadła na pomysł zorganizowania międzynarodowych rozgrywek z udziałem par mieszanych, które miałyby się odbyć w ich rodzinnych kraju. W tym samym roku zmarł Harry Hopman, legendarny kapitan i trener reprezentacji Australii w Pucharze Davisa, który doprowadził swój kraj w latach 1939-1967 do 16 tytułów w tych prestiżowych rozgrywkach. W styczniu 1988 roku wspomniana trójka tenisistów rozpoczęła kampanię w Australii na rzecz powołania nowych rozgrywek, otrzymując dodatkowo pełne wsparcie Lucy Hopman, wdowy po legendarnym kapitanie, która przez następne lata regularnie zjawiała się na turnieju, a kibice ochrzcili ją mianem "królowej pucharu". W kwietniu 1988 roku postanowiono, że gospodarzem imprezy będzie australijskie miasto Perth. W następnym miesiącu firma stworzona i zarządzana przez Paula McNamee podpisała 3-letnią umowę z telewizją Channel 7 na transmitowanie rozgrywek, a halę Burswood Dome w Perth przystosowano do rozgrywania spotkań tenisowych. W czerwcu 1988 roku ogłoszono powołanie rozgrywek, a miesiąc później potwierdzono udział w turnieju Niemki Steffi Graf, ówczesnej nr 1 kobiecego tenisa. We wrześniu tego samego roku ogłoszono, że sponsorem rozgrywek została marka piwa Swan Gold, a w listopadzie przedstawiono wszystkich uczestników i przeprowadzono losowanie par pierwszej rundy.
Pierwsza edycja Pucharu Hopmana została zainaugurowana 27 grudnia, kiedy to reprezentacja Australii w składzie Pat Cash i Hana Mandlikova (Czechosłowaczka z australijskim paszportem), pokonała Wielką Brytanię 2:1 na oczach 5 tysięcy widzów. W turnieju nie obowiązywał jeszcze format grupowy i od pierwszej rundy impreza odbywała się w systemie pucharowym. Oprócz Australii do półfinałów awansowała reprezentacja Czechosłowacji, która wygrała z Japonią oraz Szwedzi i Niemcy, którzy ograli odpowiednio Jugosławię i Francję. W półfinałach Czechosłowacja wygrała ze Szwecją, a gospodarze imprezy uporali się z reprezentacją Niemiec. W finale turnieju, ku rozpaczy 8000 widzów, Czechosłowacja pokonała Australię i wygrała pierwszą edycję Pucharu Hopmana. Zwycięzcy otrzymali do podziału 100 tysięcy dolarów, a finaliści połowę tej kwoty. Turniej przyciągnął łącznie 38 tysięcy widzów, a finał obejrzało za pośrednictwem telewizji milion widzów na całym świecie.
Kolejny turniej o Puchar Hopmana rozegrano rok później, a w turnieju wzięło udział dwanaście krajów, z czego cztery najsilniejsze reprezentacje (USA, Hiszpania, Czechosłowacja, ZSSR) zostały rozstawione i rywalizację rozpoczęły od drugiej rundy. Pozostałymi uczestnikami były drużyny Włoch, Szwecji, Austrii, Nowej Zelandii, Jugosławii, Francji, Holandii i Australii. W finale rozegranym już w 1990 roku, spotkały się reprezentacje Hiszpanii i USA. Gracz tej pierwszej drużyny Emilio Sanchez wygrał nieoczekiwanie w pierwszym meczu z Johnem McEnroe, ale amerykański mikst wyrównał stan rywalizacji na 1:1. Podczas gdy Arantxa Sanchez Vicario (siostra Emilio Sancheza) grała z Pam Shriver o końcowe zwycięstwo, jej brat był już w drodze do Auckland w Nowej Zelandii, gdzie miał wystąpić w turnieju singlowym. O tym, że jego siostra ostatecznie pokonała Amerykankę, a on został tym samym członkiem zwycięskiej drużyny bogatszym o 50 tysięcy dolarów, dowiedział się na pokładzie samolotu. Jak na razie jest to jedyny przypadek w historii turnieju, żeby rodzeństwo zdobyło tytuł.
W marcu 1990 roku Australijski Związek Tenisa ostatecznie zaakceptował rozgrywki o Puchar Hopmana, a przed rozpoczęciem turnieju zmieniono kolejność rozgrywania spotkań, przez co panie grały między sobą jako pierwsze, następnie odbywał się mecz singla panów, a na końcu mecz mikstowy. Po raz kolejny w turnieju wzięło udział 12 reprezentacji, a po główne trofeum sięgnęła reprezentacja Jugosławii z Goranem Prpicem i młodziutką Monicą Seles w składzie. W finale z Amerykanami, oboje wygrali swoje mecze singlowe, podobnie jak nieistotny już mecz mikstowy grany do ośmiu wygranych gemów. Kolejną edycję wygrali w 1992 roku nieoczekiwanie reprezentanci Szwajcarii, pokonując w finale Czechosłowaków 2:1. Na półfinale swój udział zakończyli Niemcy Steffi Graf i Boris Becker, uważani za zdecydowanych faworytów imprezy. Becker dodatkowo był uczestnikiem nieprzyjemnej sytuacji, kiedy piłka uderzona przez niego, po odbiciu od kortu trafiła w ucho chłopca do podawania piłek. Niemiec zachował się jednak wspaniale prezentując później chłopcu swoją rakietę.
W marcu 1992 roku nowym sponsorem na kolejne cztery lata została firma Coca-Cola, a pula nagród w turnieju wzrosła do 700 tysięcy dolarów. W tym samym roku po raz pierwszy rozegrano Puchar Hopmana z udziałem juniorskich reprezentacji, a rozgrywki wygrali młodzi Australijczycy. Turniej główny wygrała w końcu Steffi Graf, a partnerował jej inny znany tenisista Michael Stich. Reprezentanci Niemiec pokonali w finale hiszpańskie rodzeństwo Emilio Sancheza i Arantxe Sanchez Vicario, niwecząc ich szansę na powtórzenie sukcesu z 1990 roku. W turnieju rozegranym na przełomie 1993 i 1994 roku po raz pierwszy triumfowali Czesi z Petrem Kordą i Janą Novotna w składzie, a impreza przeszła do historii z powodu debiutu na zawodowym turnieju elektronicznego systemu do kontrolowania linii kortu (TEL). W 1995 roku niemiecka reprezentacja jako pierwsza zdobyła po raz drugi Puchar Hopmana. W finale Boris Becker i Anke Huber pokonali ukraińskie rodzeństwo Andrei'a Medvedeva i Natalię Medvedevą.
Począwszy od edycji rozegranej w 1996 roku postanowiono zmniejszyć liczbę uczestników do ośmiu reprezentacji i wprowadzić rozgrywki grupowe, w takiej formie jaka obowiązuje obecnie. W finale turnieju, który śmiało można uznać za najbardziej dramatyczny w historii imprezy, spotkały się reprezentacje Chorwacji i Szwajcarii. Mecz singlowy pań wygrała 15-letnia Martina Hingis oddając zaledwie trzy gemy Ivie Majoli. W spotkaniu singla panów Chorwat Goran Ivanisevic uporał się z Marco Rossetem i o wszystkim miało zadecydować spotkanie mikstowe. W pierwszym secie górą byli Szwajcarzy wygrywając 6:3, ale następny set rozstrzygnęli na swoją korzyść Chorwaci. W decydującym trzecim secie przy stanie 5:4 Szwajcarzy mieli trzy piłki meczowe, ale dzięki atomowym serwisom Ivanisevica i błędowi sędziego liniowego, Chorwacji zdołali doprowadzić do remisu 5:5. Sytuacja ta tak rozwścieczyła Rosseta, że uderzył on pięścią w tablicę reklamą. Po chwili okazało się, że złamał kość i nie może kontynuować meczu. W takiej sytuacji zwycięstwo przyznano Chorwacji, a Rosset długo po zakończeniu spotkania przepraszał za swoje głupie zachowanie.
W 1996 roku Puchar Hopmana trafił pod skrzydła Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF), a pula nagród w turnieju wzrosła do 800 tysięcy dolarów. Edycję rozegraną w styczniu 1997 roku wygrali Amerykanie Justin Gimestob i Chanda Rubin, pokonując w finale reprezentantów RPA Wayna Ferreirę i Amandę Coetzer. W maju tego samego roku tytularnym sponsorem turnieju została firma Hyundai, a także postanowiono, że przed rozpoczęciem imprezy dwie reprezentacje zagrają w meczu play-off o ósme miejsce w turnieju głównym. W ten sposób do rundy grupowej awansowali Słowacy w składzie Karol Kucera i Karina Habsudova, którzy później wygrali również swoją grupę oraz finał z Francuzami i zdobyli tytuł. W 1999 roku po raz pierwszy i zarazem ostatni, Puchar Hopmana zdobyli zawodnicy gospodarzy, a konkretnie Mark Philippoussis i młoda Jugosłowianka z australijskim paszportem Jelena Dokic.
W edycji rozegranej w 2000 roku triumfowali finaliści sprzed dwóch lat, czyli reprezentanci RPA w składzie Wayne Ferreira i Amanda Coatzer. Po raz pierwszy też ósmego uczestnika wyłoniły azjatyckie kwalifikacje, które wygrała reprezentacja Tajlandii, która później dotarła aż do finału. Rok później sukcesem swój udział w turnieju zakończyła Martina Hingis, a partnerował jej rozpoczynający dopiero wielką karierę 20-letni Roger Federer. W 2002 roku kolejną po Niemcach reprezentacją, która drugi raz zdobyła tytuł, została Hiszpania w składzie Tommy Robredo i Arantxa Sanchez Vicario. Hiszpanka w swym siódmym starcie w imprezie i po 10 latach od pierwszego triumfu, została pierwszą zawodniczką, która dwukrotnie zdobyła Puchar Hopmana. Nowością na turnieju było rozgrywanie w trzecim decydującym secie spotkania miksta, tzw. super tie-breaka. Obecnie ten system obowiązuje w meczach deblowych na wszystkich turniejach ATP i WTA poza imprezami wielkoszlemowymi.
W 2003 i 2004 roku triumfowała reprezentacja Stanów Zjednoczonych, która jako jedyna w historii turnieju zdołała obronić tytuł. W obu przypadkach członkiem zwycięskiego zespołu był James Blake, który został tym samym pierwszym dwykrotnym zdobywcą Pucharu Hopmana. W 2003 roku jego partnerką była ówczesna nr 1 rankingu WTA Serena Williams, a w 2004 roku była liderka tego rankingu Lindsay Davenport. W 2005 roku najlepsi okazali się po raz drugi w historii Słowacy w składzie Dominik Hrbaty i Daniela Hantuchova. W tym samym roku po raz pierwszy doszło do zmiany składu w trakcie trwania turnieju, kiedy to Australijczyk Paul Baccanello zastąpił swojego kontuzjowanego rodaka Marka Philippoussisa. W 2006 roku taka sytuacja miała miejsce ponownie, kiedy to Todd Reid zastąpił w reprezentacji Australii Wayne'a Arthursa na dwa ostatnie spotkania. Tytuł w tym roku po raz czwarty w historii zdobyli Amerykanie w składzie Taylor Dent i Lisa Raymond, a na turnieju zadebiutował system "sokolego oka" pozwalający sprawdzić zawodnikom, gdzie dokładnie upadła piłka i pokazujący następnie komputerową animację na telebimie umieszczonym nad trybunami.
W 2007 roku po swój pierwszy triumf sięgnęła Rosja, a członkami zwycięskiej ekipy byli Dmitry Tursunov i Nadia Petrova. Dodatkowo powołano oficjalnie Azjatycki Puchar Hopmana, którego zwycięzca kwalifikuje się do głównej imprezy jako ósma drużyna. W 2008 roku już po raz piąty w historii rozgrywki wygrali reprezentanci Stanów Zjednoczonych w składzie Mardy Fish i Serena Williams. Warto odnotować, że do zwycięstwa Amerykanów przyczyniła się również Meghann Shaughnessy, która zastąpiła Serenę Williams w pierwszym zwycięskim meczu grupowym z Indiami. W następnych spotkaniach Fishowi partnerowała już Serena Williams, w tym w finale turnieju z faworytami imprezy, reprezentacją Serbii. Amerykanka została tym samym drugą zawodniczką w historii, której udało się zdobyć dwukrotnie Puchar Hopmana. W 2009 roku swój trzeci tytuł wywalczyli Słowacy w składzie Dominik Hrbaty i Dominika Cibulkova, którzy pokonali w finale rosyjskie rodzeństwo Marata Safina i Dinarę Safiną. Dominik Hrbaty został drugim zawodnikiem w historii, który sięgnął dwukrotnie po tytuł w Pucharze Hopmana. W 2010 roku górą po raz trzeci w historii byli Hiszpanie, a członek zwycięskiej ekipy Tommy Robredo dołączył do Jamesa Blake'a i Dominika Hrbatego, jako trzeci posiadacz dwóch tytułów. W 2011 roku szóste zwycięstwo zanotowali Amerykanie, a w 2012 roku po drugi tytuł sięgnęła reprezentacja Czech.
Zwycięzcy Pucharu Hopmana :
| Rok | Zwycięzcy | Skład zwycięzców |
| 2012 | Czechy | Tomas Berdych i Petra Kvitova |
| 2011 | Stany Zjednoczone | John Isner i Bethanie Mattek-Sands |
| 2010 | Hiszpania | Tommy Robredo i Maria J. Martinez Sanchez |
| 2009 | Słowacja | Dominik Hrbaty i Dominika Cibulkova |
| 2008 | Stany Zjednoczone | Mardy Fish i Serena Williams |
| 2007 | Rosja | Dmitry Tursunov i Nadia Petrova |
| 2006 | Stany Zjednoczone | Taylor Dent i Lisa Raymond |
| 2005 | Słowacja | Dominik Hrbaty i Daniela Hantuchova |
| 2004 | Stany Zjednoczone | James Blake i Lindsay Davenport |
| 2003 | Stany Zjednoczone | James Blake i Serena Williams |
| 2002 | Hiszpania | Tommy Robredo i Arantxa Sanchez Vicario |
| 2001 | Szwajcaria | Roger Federer i Martina Hingis |
| 2000 | RPA | Wayne Ferreira i Amanda Coetzer |
| 1999 | Australia | Mark Philippoussis i Jelena Dokic |
| 1998 | Słowacja | Karol Kucera i Karina Habsudova |
| 1997 | Stany Zjednoczone | Justin Gimelstob i Chanda Rubin |
| 1996 | Chorwacja | Goran Ivanisevic i Iva Majoli |
| 1995 | Niemcy | Boris Becker i Anke Huber |
| 1994 | Czechy | Petr Korda i Jana Novotna |
| 1993 | Niemcy | Michael Stich i Steffi Graf |
| 1992 | Szwajcaria | Jakob Hlasek i Manuela Maleeva |
| 1991 | Jugosławia | Goran Prpic i Monica Seles |
| 1990 | Hiszpania | Emilio Sanchez i Arantxa Sanchez Vicario |
| 1989 | Czechosłowacja | Miloslav Mecir i Helena Sukova |
Czy wiesz, że...
Rankingi ATP i WTA :
Znajdź tenisistę :
Znajdź tenisistkę :
Kalendarium tenisowe
15 maja -
16 maja -
17 maja -
18 maja -
19 maja -
20 maja -
Mervana Jugic-Salkic (32)
Maria Emilia Salerni (30)
Andy Murray (25)
Leonardo Mayer (25)
Daniel King-Turner (28)
Anna Floris (30)
Łukasz Kubot (30)
Grigor Dimitrov (21)
Sergio Roitman (33)
Nuria Llagostera Vives (32)
Gabriela Sabatini (42)
Guido Pella (22)
Stephane Robert (32)
Tony Roche (67)
Michael Llodra (32)
Kevin Anderson (26)
Tatsuma Ito (24)
Yannick Noah (52)
Marie-Eve Pelletier (30)
Sebastian Prieto (37)
Reda El Amrani (24)
Heather Watson (20)
Miharu Imanishi (20)